Latest Posts

Sanat, insanlık tarihi boyunca sadece estetik bir faaliyet değil, aynı zamanda bireylerinkendilerini ifade etmeleri, rahatlamaları ve içsel dünyalarını keşfetmeleri için bir araçolmuştur. Günümüzde sanatın psikoterapide kullanımı giderek yaygınlaşmaktadır. Çünküsanat, bireylerin duygularını açığa çıkarmalarına, streslerini azaltmalarına ve ruhsalsağlıklarını geliştirmelerine yardımcı olabilir. Bu yazıda, sanatın psikoterapi üzerindekietkileri bilimsel araştırmalar ışığında ele alınacaktır. Sanat Terapisi Nedir? Sanat terapisi, bireylerin sanat yoluyla kendilerini ifadeetmelerini sağlayan bir psikoterapi yöntemidir. Bu terapi türü resim, heykel, müzik,tiyatro ve yazı gibi farklı sanat dallarını içerir (Malchiodi, 2012). Bireyler bu süreçtekelimelerle ifade edemedikleri duygu ve düşüncelerini sanat yoluyla dışa vurabilirler.Sanat terapisi özellikle travma sonrası stres bozukluğu, depresyon ve anksiyete gibipsikolojik sorunları olan bireylerde etkili olabilir (Gergen, McDonald & Frantell, 2008).Sanatın Psikolojik Sağlığa Katkıları Sanat, bireylerin duygularını düzenlemelerine vestresle başa çıkmalarına yardımcı olabilir. Yapılan araştırmalar, sanat etkinliklerininbireylerde rahatlama sağladığını, kaygıyı azalttığını ve psikolojik dayanıklılığı artırdığınıgöstermektedir (Kaya, 2020; Kılıç, 2019). Özellikle sanat etkinlikleri sırasında beyindedopamin ve serotonin gibi mutluluk hormonlarının salgılandığı bilinmektedir. Bu dabireylerin ruh halini iyileştirmekte ve psikolojik iyi oluşlarını desteklemektedir (Patterson& McDonald, 2017). Müziğin Ruhsal Sağlığa Etkisi Müzik, psikoterapide sıkça kullanılan bir sanat türüdür.Creech ve arkadaşlarının (2013) yaptığı araştırmalar, müziğin hem psikolojik hem defizyolojik sağlık üzerinde olumlu etkileri olduğunu göstermektedir. Müzik, bireylerinduygularını ifade etmelerine yardımcı olurken aynı zamanda beyin dalgalarınıdüzenleyerek gevşemeyi ve rahatlamayı sağlar. Özellikle klasik müzik ve doğa seslerigibi melodilerin, bireylerde sakinleştirici etkiler yarattığı bilinmektedir.Sanat Terapisi Depresyon ve Kaygıyı Nasıl Azaltır? Sanat terapisi, bireylerin içdünyalarını keşfetmelerine ve kendilerini daha iyi anlamalarına yardımcı olabilir. Kaya(2020) tarafından yapılan bir çalışmada, sanat terapilerinin depresyon ve anksiyetebozukluklarında olumlu etkiler yarattığı belirtilmiştir. Aynı şekilde Çelebi (2018), sanatınbireylerin psikolojik dayanıklılığını artırdığını ve kendilerini daha özgüvenlihissetmelerini sağladığını vurgulamaktadır. Sanat sayesinde bireyler stresli ve zorlayıcıdurumlarla daha iyi başa çıkabilirler. Dışavurumcu Sanat Terapisi ve Bilişsel Gelişim Sanat terapisi, sadece psikolojikiyileşmeyi değil, aynı zamanda bilişsel becerileri de geliştirebilir. Demir’in araştırmasınagöre, dışavurumcu sanat terapisi, bireylerin dikkat, hafıza ve problem çözme becerilerinigüçlendirmektedir. Sanat etkinlikleri, bireylerin odaklanmasını artırarak zihinselfonksiyonlarını geliştirebilir. Sanat, insan ruhuna dokunan ve bireylerin kendilerini ifade etmelerine yardımcı olangüçlü bir araçtır. Psikoterapi sürecinde sanatın kullanımı, bireylerin duygularınıkeşfetmelerine, stresle başa çıkmalarına ve psikolojik dayanıklılıklarını artırmalarınaolanak tanır. Yapılan araştırmalar, sanat terapilerinin depresyon, anksiyete ve travmasonrası stres bozukluğu gibi birçok psikolojik sorun üzerinde olumlu etkileri olduğunugöstermektedir. Bu nedenle sanat terapisi, psikoterapi alanında önemli bir destekleyiciyöntem olarak kabul edilmektedir. Gelecekte yapılacak araştırmalar, sanatın psikolojiksağlık üzerindeki etkilerini daha detaylı bir şekilde inceleyerek bu alandakiuygulamaların geliştirilmesine katkı sağlayabilir. Funda Torun

Sosyal medya bağımlılığının nedenleri bireylerin sosyal medya platformlarını kontrolsüz bir şekilde kullanması ve bu kullanımın günlük yaşamlarını olumsuz etkilemesidir. 1.3 Psikolojik Nedenler:  Kendini İfade Etme İhtiyacı: İnsanların düşüncelerini, duygularını ve başarılarını başkalarına göstermek istemesi, sosyal medya kullanımını artırır. Özellikle özgüven sorunları olan bireyler, sosyal medyada kabul görme arayışına girebilir. Duygusal Boşluk ve Yalnızlık: Sosyal medya, yalnızlık duygusunu azaltan bir araç olarak kullanılabilir. Ancak, bu durum zamanla bağımlılığa dönüşebilir  1.4.Sosyal Nedenler: Grup Dinamikleri: Özellikle gençler arasında, sosyal medya kullanımının bir norm haline gelmesi, bu platformlara yönelimi artırmaktadır. Sosyal Kabul ve Ait Olma İhtiyacı: Bireyler, sosyal medyada beğeni, yorum veya takipçi sayıları üzerinden sosyal statü elde etmeye çalışır. Bu da platformlara bağımlılığı artırır.  1.5. Teknolojik ve Çevresel Nedenler: Oyunlaştırma ve Tasarım: Sosyal medya platformlarının, kullanıcıların dikkatini çekmek ve platformda daha uzun süre kalmalarını sağlamak için tasarlanmış özellikleri (beğeniler, bildirimler), bağımlılık oluşturabilir. Kolay Erişim: Akıllı telefonlar ve hızlı internet bağlantıları, sosyal medya platformlarına sürekli erişimi mümkün kılmaktadır. Algoritmalar: Kullanıcıların ilgi alanlarına uygun içerikleri sürekli ön plana çıkaran algoritmalar, platformların çekiciliğini artırmaktadır. 1.6.Eğitim ve Bilinç Eksiği Sosyal medya kullanımının zararları ve doğru kullanım yöntemleri hakkında yeterli eğitimin verilmemesi, bireylerin bilinçsizce bu platformlara bağımlı hale gelmesine neden olabilir. Sosyal medya bağımlılığı, bireylerin yaşamlarını farklı boyutlarda etkileyen ciddi bir sorun olarak öne çıkmaktadır. Bu etkiler hem bireysel hem de toplumsal düzeyde kendini gösterir. Sosyal medya bağımlılığı bireylerin ruh sağlığını olumsuz yönde etkileyebilir. Aşırı kullanım sonucunda depresyon, anksiyete, yalnızlık ve stres gibi duygusal problemler artış gösterebilir. Ayrıca, bağımlılık düzeyinde sosyal medya kullanımı, bireylerin özsaygılarının azalmasına ve sosyal kaygılarının artmasına neden olabilir. Araştırmalar, sosyal medya kullanımına sınır getirilemediğinde bu durumun psikolojik sorunlara yol açtığını göstermektedir. Uzun süre ekran başında vakit geçirmek, bireylerin fiziksel sağlığı üzerinde de olumsuz etkilere sahiptir. Duruş bozuklukları, göz yorgunluğu, obezite gibi sorunlar yaygın olarak görülmektedir. Aynı zamanda, uykusuzluk ve düzensiz uyku alışkanlıkları, sosyal medya bağımlılığının sık rastlanan fiziksel sonuçlarındandır.  Bağımlılık düzeyinde sosyal medya kullanımı, bireylerin gerçek sosyal çevrelerinden uzaklaşmalarına neden olabilir. Aile ve arkadaş ilişkilerinde kopukluk, yalnızlık duygusu ve kişiler arası iletişim problemleri bu etkiler arasında yer alır.  Sosyal medya bağımlılığı, akademik başarı ve iş performansını olumsuz yönde etkileyebilir. Zaman yönetiminde zorluk yaşama, dikkat dağınıklığı ve işlerin ertelenmesi gibi problemler, bireylerin üretkenliğini azaltmaktadır. Bu durum, özellikle genç bireylerin eğitim hayatlarında başarısızlık riskini artırmaktadır. Sosyal medya bağımlılığı, toplumda yaygın bir problem haline geldiğinde bireylerin yaşam kalitesinde genel bir düşüşe yol açabilir. Ayrıca, bireylerin maddi kaynaklarını kontrolsüzce kullanması, sahte içeriklere maruz kalması ve güvenlik ihlallerine açık hale gelmesi gibi sorunlar da toplumsal düzeyde ciddi etkiler yaratabilir. Ergenlik Döneminde Sosyal Medya Kullanımının Kişilik Üzerine Etkisi Ergenlik, bireyde bir çok değişimin başladığı dönemdir. Bireyde ruhsal ve fiziksel anlamda değişimin başladığı bu dönemde aileden ve yakınlarından uzaklaşma, kendi özgürlüğünü ilan etme gibi girişimler bulunmaktadır. Bu dönemde ergen birey, kişilik özelliklerini arar ve bunlarla bütünleşme çabası içindedir. Dünya Sağlık Örgütü 10-19 yaş aralığındaki bireyleri ‘adolesan’, 20-24 yaş aralığındaki bireyleri ‘genç’ olarak tanımlamaktadır. Bu iki dönemin birleşim aralığında olan 10-24 yaş arasındaki bireyleri ise ‘Genç Bireyler’ olarak nitelendirmektedir. Bowlby’ye (1973) göre, bir çocuğun sağlıklı psikolojik gelişimi, güvenli bir bağlanma ilişkisine bağlıdır. Bu bağlanma ilişkisi, yaşam boyunca özellikle geçiş dönemlerinde bireye duygusal destek, yakınlık ve süreklilik hissi sağlayarak olumlu bir etki yaratır. Daha sonraki araştırmalar, bu bağlanma ilişkilerinin bireyin bilişsel ve duygusal gelişimi üzerindeki etkisini ele almıştır. Örneğin, Main, Kaplan ve Cassidy (1985), bireyin temsili bağlanma modellerinin zamanla daha gelişmiş bilişsel kapasitelerin temelini oluşturduğunu öne sürmüştür. Benzer şekilde, Allen ve Land (1999), ergenlik döneminde bu gelişimin özellikle belirgin hale geldiğini belirtir. Ergenlikte özerklik davranışları ve ebeveynlerin bu davranışlara verdiği destek, bağlanma ilişkilerinin kalitesini belirleyen önemli faktörlerdendir. Allen ve Hauser (1996) ile Kobak ve diğerleri (1993), bu süreçte ebeveyn desteğinin bağlanmanın niteliğini şekillendirdiğini vurgulamaktadır. Bu bağlamda, güvenli bağlanma ilişkilerinin, bireyin yaşam boyu süren gelişim ve ilişkilerinde kritik bir rol oynadığı açıkça görülmektedir. Ergenlik döneminde, çocukluk yıllarından farklı ilişki dinamikleri gelişir ve ergenler bu yeni ilişki biçimlerini keşfetmeye istek duyar. Ergenlerin sağlıklı toplumsal ilişkiler kurabilmeleri için arkadaşlık ilişkilerini deneyimlemeleri büyük önem taşır. Ergen birey için aileden ziyade arkadaş grubundan ilgi ve kabul görmek, beğenilmek, kişilik ve kimlik gelişimi açısından daha büyük bir önem taşır. Arkadaş çevresinden alınan destek, özellikle anlaşılma duygusu, ergenin gelişimini birçok açıdan olumlu yönde etkiler.Akran ilişkileri, tutarlı bir kişilik yapısının oluşumunda kritik bir rol oynar.  Kimliğini belirlemeye çalışan ergen birey, bu süreçte çeşitli iletişim biçimlerini deneyimleyip farklı karakter özellikleri sergilerken, ihtiyaçlarını karşılamak için farklı yöntemlere başvurur. Akran ilişkilerinin kalitesi, bireyin bağımsızlık kazanmasını ve tutarlı davranış kalıpları geliştirmesini destekleyebilir. Değişen hayatla beraber ergen bireylerin arkadaşlık ilişkileri ve etkinlikler yapma, vakit geçirme, sosyalleşme adı altında yapılan her olay Web 2.0 arayıcılığıyla tamamen sanal ortam üzerinden oluşmaktadır.  Bu oluşan ortam ergen bireyler için pozitif yönleri olmasıyla beraber negatif yönleri de barındırmaktadır. Pozitif açıdan bakıldığında bilgiye ulaşım, hobi edinmek, istediği şeyi anında elde etmek açısından pozitif bir gelişmedir fakat bu durum geçmiş nesillere göre daha hareketli ve istediğini elde etmekte aceleci davranan bir nesil oluşturmuştur.  Ergenlik kişiliğin oluşumunda en temel yapılardan bir gelişimdir. Kullanılan internetin negatif yönleri eğer ergen birey tarafından keşfedilmiş ve kullanılıyorsa gelişim basamaklarından biri olan ergenlik, kişiliği yanlış bir şekilde etkilenebilir. Ergen bireyler, bu zamanlarda kimlik gelişiminin yanında sosyal bir karşılaştırma içindedir sosyal medya kendilerini özgürce ifade ettikleri ve buradan sosyalleştikleri bağlantılar ile doluyken yapılan paylaşımlar ergen bireyin özgüven sorunları yaşamasına ve özellikle fiziksel görünüş konularında yaygın bir şekilde yetersiz hissedebilir.  Bu dönemde eğitim hayatına devam ederken çok fazla vakit geçirmek, telefon üzerinden gelen bildirimler ve dikkatin hızlı dağılması gibi durumlarda akademik başarı düşebilir. Sosyal medyada amaç içerik üretilen platformlarda daha fazla içeride kalmak, burada daha çok vakit geçirmek için kurgulanmıştır. Ergen birey burada kendine bir dünya oluşturduğunda gerçek hayatta ki dünyadan kopuşlar yaşayabilir. İçerik üreticisi olarak adlandıran bir iş kolu yeni hayatımıza girmiş ve burada üretilen içerikler ergen bireyleri etkileyebilecek düzeyde olabilir. Ergen birey, burada yaşanılan hayata karşı bir duruş gerçekleştirebilir ve kendini bu hayata ait hissiyatlar oluşturabilir.  Sosyal medya ergen birey üzerinde narsist kişilik özelliklerini, depresyon, anksiyete ve uyku bozuklukları gibi bir çok ruhsal sağlık sorunlarıyla karşılaşabilir. Kişilik içinde önemli nokta olan ergenlik için aileler çocuklarında yaşanan değişimler sonrasında endişeli bir hale gelirler bundan kaynaklı çocuklardaki bu değişimler sonrası..

Kaygı bozuklukları, çocuklar ve ergenler arasında yaygın bir psikolojik sorundur. Bu bozukluklar, bireylerin günlük yaşamlarını, akademik başarılarını ve sosyal ilişkilerini olumsuz etkileyebilir. Kaygı bozukluklarının gelişimi, genetik ve çevresel faktörlerin etkileşimiyle şekillenir. Bu bağlamda, aile ilişkileri, özellikle ebeveynlerin tutumları ve aile içi dinamikler, çocukların kaygı seviyelerini belirlemede kritik bir rol oynamaktadır. Çocuklardaki kaygı bozukluklarının, aile içindeki bağlanma stilleri, ebeveynin kaygı düzeyleri ve aile içindeki iletişim biçimleriyle ilişkili olduğu birçok çalışma tarafından kanıtlanmıştır. Ebeveyn Kaygısı ve Çocuk Kaygısı  Ebeveynlerin kaygı düzeylerinin, çocuklarının kaygıları üzerinde önemli bir etkisi vardır. Bögels ve van Melick (2004), ebeveynlerin kaygılı davranışlarının, çocuklarının kaygılı düşüncelerini modellediğini ve bu durumun çocukların kaygı bozuklukları geliştirme riskini artırdığını bulmuşlardır. Creswell (2014) tarafından yapılan araştırmalar da ebeveyn kaygısının, çocuklardaki kaygı bozukluklarına geçişi pekiştiren bir faktör olduğunu göstermektedir. Özellikle kaygılı ebeveynler, çocuklarına sürekli olarak korku ve kaygı içeren mesajlar iletir, bu da çocukların kendi kaygılarını yoğunlaştırmalarına neden olabilir. Bu durum, ebeveynlerin kendi kaygılarını yönetmeyi öğrenmelerinin, çocukların kaygı seviyeleri üzerinde olumlu etkiler yaratabileceğini göstermektedir. Ayrıca, Türkiye’de yapılan araştırmalar, ebeveynlerin aşırı koruyucu ve kaygılı tutumlarının, çocukların kaygı bozuklukları geliştirme riskini artırdığını ortaya koymaktadır (Yeşilay, 2023). Bağlanma Kuramı ve Aile İlişkileri  Bağlanma kuramı, çocukların duygusal gelişimi ve kaygı bozuklukları açısından büyük önem taşır. Rutter (2013) tarafından yapılan bir meta-analiz, güvenli bağlanma geliştiren çocukların kaygı bozuklukları geliştirme riskinin daha düşük olduğunu, güvensiz bağlanma yaşayan çocukların ise kaygı düzeylerinin daha yüksek olduğunu göstermektedir. Çocuklar, ebeveynlerinden aldıkları güvenli bağlanma ile kaygılarını yönetme becerisi kazanırlar. Bunun aksine, güvensiz bağlanma, kaygı bozukluklarının erken yaşlarda ortaya çıkmasına zemin hazırlar. Falk (2008), ebeveynle güvenli bağlanma geliştiren çocukların daha düşük kaygı seviyeleri sergilediğini belirtirken, bağlanma bozuklukları yaşayan çocukların kaygı bozuklukları geliştirme eğiliminde olduklarını vurgulamaktadır. Bu bağlamda, güvenli bağlanmayı destekleyecek ebeveyn eğitim programlarının önemi ortaya çıkmaktadır. Türkiye’de yapılan çalışmalarda da güvenli bağlanmanın çocukların duygusal sağlığı üzerindeki koruyucu etkileri vurgulanmıştır (Dergipark, 2023). Ebeveynlik Tarzları ve Kaygı  Ebeveynlik tarzlarının kaygı bozuklukları üzerindeki etkisi, bu alandaki araştırmalarda sıkça vurgulanan bir konudur. Baumrind (1991) tarafından yapılan çalışmalarda, otoriter ebeveynlik tarzının çocuklarda kaygı bozuklukları geliştirme riskini artırdığı tespit edilmiştir. Otoriter ebeveynler, çocuklarına aşırı kontrol ve yüksek beklentilerle yaklaşarak, onların özgüvenlerini zedeler ve kaygı seviyelerini artırırlar. Chorpita et al. (2000) ise ebeveynlerin destekleyici ve anlayışlı tutumlarının, ergenlerin kaygılarını azaltmada önemli bir rol oynadığını bulmuşlardır. Destekleyici ebeveynler, çocuklarına güven verir ve onlara stresli durumlarla başa çıkma konusunda rehberlik eder. Ayrıca, demokratik ebeveynlik tarzlarının, çocukların öz yeterlilik duygularını geliştirdiği ve kaygıyı azalttığı belirtilmiştir. Türkiye’deki çalışmalar da aşırı korumacı ve otoriter ebeveynlik tarzlarının, çocukların kaygı düzeylerini artırdığına dikkat çekmektedir (Yeşilay, 2023). Aile İçi İletişim ve Kaygı Bozuklukları  Aile içindeki iletişim tarzı, çocukların kaygı düzeyleri üzerinde büyük bir etkiye sahiptir. Silk et al. (2003), ergenlerdeki kaygının, aile içindeki açık, dürüst ve destekleyici iletişim ile azaldığını belirtirken, olumsuz, eleştirel ve kapalı aile içi iletişimin kaygıyı artırdığını ortaya koymuştur. Ebeveynlerin çocuklarına duygusal olarak yakın olmaları, onların kaygılarının üstesinden gelmelerine yardımcı olabilir. Aile içindeki açık iletişim, çocukların duygusal güvenliğini artırırken, kaygı bozukluklarının gelişme olasılığını azaltır. Örneğin, ebeveynlerin çocuklarının duygusal ihtiyaçlarına duyarlı olmaları, çocukların stresle başa çıkma becerilerini güçlendirebilir. Türkiye’de yapılan araştırmalar, aile içi açık iletişimin, çocukların duygusal sağlığını olumlu yönde etkilediğini göstermektedir (Journal of OMEP Turkey, 2023). Genetik ve Çevresel Etkileşim  Kaygı bozukluklarının genetik ve çevresel etkileşimi üzerine yapılan araştırmalar, bu bozuklukların yalnızca genetik faktörlere dayanmaktan ziyade, çevresel faktörlerle birlikte şekillendiğini göstermektedir. Beesdo et al. (2009), kaygı bozukluklarının genetik yatkınlıkla birlikte, aile içindeki stresli ortamların ve ebeveyn tutumlarının etkisiyle daha belirgin hale geldiğini ifade etmektedir. Kaygı bozukluklarına yatkınlığı olan çocuklar, genetik olarak bu bozuklukları miras alabilirler; ancak aile içindeki stresli durumlar, bu yatkınlığı pekiştirerek çocukların kaygı seviyelerini artırabilir. Örneğin, genetik yatkınlığa sahip bir çocuğun stresli bir ev ortamında büyümesi, kaygı bozukluklarının ortaya çıkma ihtimalini daha da artırabilir. Müdahale Yöntemleri ve Aile Terapisi  Kaygı bozuklukları tedavisinde aile temelli terapilerin etkinliği giderek artan bir şekilde vurgulanmaktadır. Albano ve Kendall (2002), aile terapilerinin çocuklarda kaygı bozukluklarının tedavisinde önemli bir rol oynadığını göstermektedir. Aile terapisi, ebeveynlere çocuklarının kaygılarıyla başa çıkma yollarını öğretirken, aile içindeki etkileşimleri güçlendirir. Pincus et al. (2003) tarafından yapılan bir diğer çalışmada, bilişsel davranışçı terapinin (BDT) aile desteğiyle birleştiğinde, kaygı bozuklukları olan çocuklarda daha etkili sonuçlar verdiği belirtilmektedir. Ek olarak, ebeveyn eğitim programlarının ve aile içi destek gruplarının, terapötik süreçlerin başarısını artırdığına dikkat çekilmiştir. Türkiye’deki müdahale yöntemlerine ilişkin çalışmalarda, aile temelli terapilerin çocukların kaygılarını azaltmada etkili olduğu vurgulanmaktadır (JCBPR, 2023). Sonuç  Kaygı bozuklukları, çocuklar ve ergenler üzerinde önemli bir psikolojik etki yaratmaktadır. Aile içindeki bağlanma dinamikleri, ebeveyn tutumları, iletişim biçimleri ve genetik faktörler, çocuklarda kaygı bozukluklarının gelişimini doğrudan etkileyebilir. Kaygılı ebeveynler ve olumsuz aile dinamikleri, çocukların kaygı düzeylerini artırırken, açık ve destekleyici ebeveynlik tarzları, güvenli bağlanma ve sağlıklı iletişim, kaygı bozukluklarının önlenmesinde kritik rol oynamaktadır. Aile terapileri ve bilişsel davranışçı terapi gibi müdahale yöntemleri, kaygı bozukluklarının tedavisinde etkili çözümler sunmaktadır. Gelecekte, aile içindeki dinamikleri hedef alan daha fazla müdahale programının geliştirilmesi ve uygulanması, kaygı bozukluklarının önlenmesi ve tedavisi açısından önemli bir adım olacaktır. Kaynaklar

Güven, romantik ilişkilerdeki temel taşlardan biridir. Bir ilişkide güven olmazsa, sağlıklı iletişim, duygusal bağlılık ve uzun vadeli mutluluk zor hatta imkansız hale gelir. Peki, güven nedir ve neden bu kadar önemlidir? Güven, bir ilişkide hissedilen duygusal ve zihinsel bir güvendir. İki partner arasındaki güven, birbirlerine karşı duyulan inanç, samimiyet ve sadakate dayanır. Güvensizlik, genellikle geçmiş travmalar, aldatma, iletişim eksikliği veya kişisel güvensizlik gibi birçok faktörden kaynaklanabilir. Güvensizlik hissi, ilişkideki bağlılığı ve mutluluğu zayıflatır. Bir partner, diğerine güvenmediği zaman, sürekli endişe duyabilir, kıskançlık hissi yaşayabilir ve hatta ilişkiyi sonlandırma eğiliminde olabilir.İleri düzey güvensizlik oluşumu paranoyaklık dahi yaratabilir. Ancak, güvensizlik aşılabilecek bir engeldir. İlişkide güven inşa etmek, zaman, iletişim ve karşılıklı anlayış gerektirir. İlişkide güveni yeniden tesis etmenin yollarından biri, açık iletişim kurmaktır. Partnerlerin duygularını ve endişelerini paylaşması, sorunların üzerine açıkça konuşması ve birbirlerine samimi bir şekilde yaklaşması, güveni artırabilir. Ayrıca, söz verdiği şeyleri yapmak, kararlılık göstermek ve diğerine karşı tutarlı davranmak da güveni güçlendirebilir. Ayrıca, güvensizlik, kişinin genel yaşam kalitesini de olumsuz etkileyebilir, özsaygıyı azaltabilir ve kişinin diğer insanlarla olan ilişkilerini de etkileyebilir. Sonuç olarak, güven, romantik ilişkilerin vazgeçilmez bir unsuru ve önemli bir yapı taşıdır. Güven eksikliği, ilişkide ciddi sorunlara yol açabilir ve bu nedenle güven inşa etmek ve korumak önemlidir. Eğer ilişkide güvensizlik yaşanıyorsa, çift terapisi gibi profesyonel yardım almak, iletişimi güçlendirebilir ve ilişkiyi kurtarabilir. Çift terapisi sürecinde izlenen bazı yollar: 1. Geçmişin İncelenmesi: Terapi sürecinin başında, her iki partnerin geçmişteki ilişkileri, aile geçmişi ve travmatik deneyimleri ele alınabilir. Bu, güven eksikliğinin kökenlerini anlamak ve ilişkiyi etkileyen unsurları belirlemek için önemlidir. 2. İlişki Dinamiklerinin Analizi: Terapist, çiftin ilişki dinamiklerini ve ilişkideki güven sorunlarını anlamak için gözlem yapar. Bu analiz, hangi davranışların güveni zayıflattığını ve nasıl değiştirilebileceğini belirlemeye yardımcı olur. 3. Empati ve Anlayış Geliştirme: Terapi süreci, her iki partnerin birbirini daha iyi anlamasını ve empati kurmasını teşvik eder. Bu, güveni artırmanın ve ilişkiyi güçlendirmenin bir yolu olarak görülür. 4. İletişim Becerilerinin Geliştirilmesi: Terapist, çiftlere etkili iletişim becerileri öğretir ve pratik yapmalarını sağlar. Bu, duyguların açıkça ifade edilmesini, yanlış anlamaların azaltılmasını ve güvenin artırılmasını sağlar. 5. Güven Oluşturucu Hareketlerin Tanımlanması: Terapi sürecinde, her iki partner de, birbirlerine güvenlerini yeniden inşa etmek için neler yapabileceklerini belirlerler. Bu, söz verilenleri tutmak, karşılıklı destek sağlamak ve birbirlerine karşı tutarlı davranmak gibi güven oluşturucu davranışları içerir. 6. Ev ödevleri ve Uygulamalar: Terapist, çiftlere terapi oturumları arasında yapabilecekleri ev ödevleri ve uygulamalar sağlar. Bu, terapinin etkili olması ve öğrenilen becerilerin günlük yaşama entegre edilmesi için önemlidir. Çift terapisi süreci, her çift için farklı olabilir ve terapistin yöntemlerine, çiftin ihtiyaçlarına ve ilişkinin özelliklerine bağlı olarak değişiklik gösterebilir. Ancak genel olarak, güveni artırmaya odaklanır ve çiftlere sağlıklı bir ilişki için gerekli araçları sağlar. Referanslar: Gottman, J. M., & Gottman, J. S. (2015). The Gottman Institute: A research-based approach to relationships. Retrieved from https://www.gottman.com/ Johnson, S. M. (2008). Hold me tight: Seven conversations for a lifetime of love. Little, Brown. DİLAY TÜRKOĞLU

Aşk; rahatlık, samimiyet ve güven duygusu yaratan psikolojik bir bağdır. Aşık olma süreci hormonlar, nörotransmiterler ve bağlanma stilleri sayesinde gerçekleşir. Aşık olmanın üç ana aşaması vardır: şehvet, çekim ve bağlanma. Şehvet, cinsel tatmin arzumuzdan kaynaklanır. Şehveti etkileyen ana hormonlar testosteron ve östrojendir. Dopamin, norepinefrin ve serotonin, aşkla ilişkili coşkulu, bağımlılık yaratan duygulara neden olan çekimden sorumlu nörotransmitterlerdir. Oksitosin ve vazopressin hormonları, uzun süreli ilişkiler için gerekli olan bağların oluşmasından sorumludur. Bağlanma stilleri de aşık olmanın üzerinde büyük etkilere sahiptir. Bu bağlanma türleri tıpkı bir bebeğin ebeveynine olan bağı gibidir. Yabancı Ortam Deneyi (The Strange Situation Experiment) Deneyde ilk olarak anne ve bebek oyuncaklarla dolu bir odaya girerler. Bir süre sonra odaya bebeğin ilk kez gördüğü bir yabancı girer. Birkaç dakika geçtikten sonra anne, bebeği yabancı ile yalnız bırakarak odadan çıkar. Bu deney ile bebeğin anne odadan çıktıktan ve girdikten sonraki davranışlarını gözlemlemek, bu davranışları bağlanma kuramı etrafında incelemek amaçlanmıştır. Bu deneyin sonunda iki başlık altında toplam 4 tür bebek ve bakım veren örüntüsü gözlemlenmiştir. Bunlara “bağlanma türleri” denmektedir: güvenli bağlanma ve güvensiz bağlanma. Güvensiz bağlanma kendi içinde 3’e ayrılır: kaygılı, kaçınmacı ve düzensiz bağlanma. Yani bağlanma türleri dört tanedir ve bunlar: güvenli, kaygılı, kaçıngan ve düzensiz bağlanmalar. Güvenli bağlanma, istikrarlı ilişkilere sahip olmakla karakterize edilir. Kaygılı bağlanma, terk edilme korkusu ve sürekli güvence ihtiyacı ile karakterize edilir. Kaçınmacı bağlanma, incinme korkusu ve duygu ile karakterizedir. Düzensiz bağlanma, öngörülemeyen ruh hallerine ve davranışlara neden olan kaygılı ve kaçınan bağlanma özellikleriyle karakterize edilir. Bağlanma stilleri ilişkilerdeki güvenliğimizi belirler ve ilişkide gerçekleşen stres ve zevk sırasında yüksek düzeyde nörotransmiterler salınımı yaparak bağımlılık yaratan bir döngü yaratır. Sonuç olarak aşk, kafa karıştırıcı, gizemli, uyuşturucu benzeri bir karışımdır ve   bizi daha fazlasını istemeye iter! KAYNAKLAR: American Psychological Association. (2018). Apa Dictionary of Psychology. American Psychological Association. https://dictionary.apa.org/attachment-style Anders, S. M. (2012). Testosterone and sexual desire in healthy women and men. Archives of Sexual Behavior, 41(6), 1471–1484. https://doi.org/10.1007/s10508-012-9946-2 Blumenthal, S. A., & Young, L. J. (2023). The neurobiology of love and pair bonding from human and animal perspectives. Biology, 12(6), 844. https://doi.org/10.3390/biology12060844 Cappelletti, M., & Wallen, K. (2015). Increasing women’s sexual desire: The comparative effectiveness of estrogens and androgens. Hormones and Behavior, 78, 178–193. https://doi.org/10.1016/j.yhbeh.2015.11.003

Homoseksüellik, bir kişinin cinsel ve duygusal çekimini aynı cinsiyetten insanlara yönelten bir cinsel yönelimdir. Bu kişiler romantik ve cinsel olarak hemcinslerine karşı ilgi duyarlar. Bu yönelim birçok kültür ve toplumda mevcuttur. Bu kişilere karşı takınılan olumsuz tutumlar ve nefret gibi duygular homofobi olarak adlandırılır. Homoseksüellik ile ilgili olan herhangi bir şeye karşı aşırı korku, nefret ve düşmanlık olarak tanımlanır. Fiziksel ve duygusal şiddeti içerebilir. Homofobik tutumlar, kültürel, dini ve sosyal normlardan kaynaklanabilir ve önyargılardan oluşur. Homoseksüellik bir hastalık değildir ve Amerikan Psikiyatri Birliği tarafından psikiyatrik veya psikolojik bir bozukluk olarak değerlendirilmez. Sosyal medyanın homoseksüel ilişkiler üzerindeki etkisi çeşitli şekillerde ortaya çıkabilir:   Toplumsal Kabul ve Görünürlük Sosyal medya platformları, homoseksüel ilişkilerin toplumdaki görünürlüğünü arttırabilir. Bu platformlar, homoseksüel kişilerin deneyimlerini daha güvenli bir şekilde paylaşmalarına yardımcı olur ve toplumsal kabul ile ilgili çeşitli kampanyalar düzenlenmesine yardımcı olabilir. Bu da  homoseksüel ilişkilere yönelik daha pozitif bir algı oluşturabilir.              Destek ve Dayanışma Sosyal medya, homoseksüel bireylerin birbirlerine destek olabileceği geniş çaplı ağlar oluşturabilir. Bu topluluğa yönelik çeşitli gruplar, forumlar ve farklı platformlardaki topluluk hesapları bireylerin kendi tecrübelerini paylaşmalarını, yaşadıkları sorunları tartışmalarını ve bu sorunlara karşı birbirlerine destek olmalarını sağlar. Ayrıca bu platformlar homoseksüel kişilerin toplu olarak seslerini duyurmalarında önemli kaynaklardır.               Eğitim ve Bilinçlendirme Sosyal medya platformları üzerinden homoseksüel bireylere toplum tarafından yapılan ayrımcılık hakkında insanları bilinçlendirmek için çeşitli eğitim programları düzenlenebilir. Bu platformlarda yapılan programlar büyük bir kitleye ulaşabileceğinden bilinçlendirme kısa sürede geniş bir çevreye yayılabilir. Bu programlar homofobik ön yargıları azaltabilir ve homoseksüel ilişkilere daha hoşgörülü bir tutum geliştirilmesine katkıda bulunabilir.            İlişki Bulma ve Tanışma Günlük hayatta homoseksüel bir bireyin başka bir homoseksüel bireyle tanışıp ilişki kurması zorlayıcı olabilir. Ancak sosyal medya, bu bireylere özel tanışma uygulamalarını içinde barındırır ve bu işlemi kolaylaştırır. LGBT+ arkadaşlık ve tanışma uygulamaları, homoseksüel bireylerin romantik ve cinsel ilişki arayışlarını destekler.           Medya Temsilleri Sosyal medyanın etkisiyle, homoseksüel ilişkilere yönelik medya temsillerinin çeşitliliği artmıştır. Bu da homoseksüel ilişkilere yönelik daha olumlu ve çeşitli görüşlerin oluşmasına katkıda bulunmuştur.         Olumsuz Etkileri   Sosyal medyanın homoseksüel ilişkiler üzerindeki etkisi tamamen olumlu değildir. Bazı durumlarda sosyal medya üzerinden homoseksüel ilişkilere yönelik saldırı ve ayrımcılık içeren tutumlar sergilenebilir ve yayılabilir. Ayrıca bu tarz tutumlar homoseksüel bireylerin sosyal medyada kendini ifade etmekten kaçınmasına ve cinsel kimliklerini kabul etme süreçlerinde zorluklara yol açabilir. Yukarıda belirtilen saldırı toplu olarak yapılabilir ve bu durum son zamanlarda çok daha sık görülmektedir. Sosyal medya üzerinden linç olarak da adlandırılır. Örneğin 2020 YKS sınavında sorulan Mabel Matiz ile ilgili soru cinsel eğiliminden dolayı büyük bir tepkiyle karşılaşıp iptal olma aşamasına kadar gelmiştir.         Ek olarak;  Psikologlar, mesleğin etik kurallarına uygun olarak davranmakla yükümlüdür. Bir bireyin cinsel eğilimi danışmanlarımızın o danışana karşı herhangi sağlıksız bir önyargı veya ayrımcı tutum sergilemesine sebep olmaz. LGBT+ bireylerin de terapi isteği ve bu ihtiyacın karşılanması insani haklardır ve bu hakların karşılanması da psikologların sorumluluğudur.  Bu sebeple homoseksüel bireylere gerekli çift, bireysel veya aile terapilerinin sağlanmaması da etiğe aykırıdır.

Kardeş, aynı ebeveynlere sahip olan ve genellikle aynı ev paylaşan kişi ya da kişilere denir. Aile içerisinde önemli bir bağ oluşturan kardeşlik kavramı ve aynı zamanda genellikle hayat boyu süren bir ilişki şeklidir .   Kardeş kıskançlığı oldukça yaygın bir durumdur. Kardeşler arasında kıskançlığa sebep olan bazı faktörler vardır. Özellikle aile içinde ebeveynlerin sevgi ve dikkat unsurlarının eşit olmaması durumunda kardeşler arası kıskançlık durumu ortaya çıkabilmektedir.  Bahsettiğim durum gerçekleştiğinde çocukların duygusal gelişimler ve aile içi ilişkilerinin sekteye uğradığını gözlemleyebiliyoruz. İşte kardeş kıskançlığının bazı yaygın çeşitleri: Bu kıskançlık türleri genellikle bir arada görülür ve kardeşler arasındaki ilişkileri etkileyebilir. Ancak, ailelerin sağlam iletişim kurması, adaleti sağlaması ve her çocuğun duygularına değer vermesi, bu kıskançlık türlerini azaltabilir veya önleyebilir. Aileler için kardeşler arasındaki kıskançlığı önlemek oldukça zorlu olabilir. Fakat bazı önerler işlerini kolaylaştıracaktır. Kardeş kıskançlığıyla başa çıkmak zaman alabilir ve sabır gerektirebilir. Ancak, tutarlılık, sevgi ve açık iletişimle birlikte, aileler bu durumu etkili bir şekilde yönetebilirler. KAYNAKLAR ADLER, A. Conossance de I’homme, Pars, Payot, 1949,  Sant AUGUSTIN – Los confessons, Pars, «Beles Lettres», 1941.  BAUDOIN, Ch. – L’ Ame enfantne et la psychanalyse, Genöve, De- lachaux, 1931.  BERGE, A. – Le facteur psychque dans I’enurese, Pars, Edt, du Seul, 1946.  BLEULER, M. – «Genese d’une nevrose chez un enfant, Evoluton psychatrque, 1947, III, 1-20.  BLONSKİJ, P.P. – «Das emzğe Knd n senem ersten Schuljahr«, Zetsch. f. pod. Psyshol. 1930, 31, 84-97. 7. BUHLER, Ch. – Knd und Famlle, Iena, 1937.

Psikogelişim destekli oyun grupları, çocukların bilişsel, sosyal ve duygusal gelişimlerini desteklemek ve sağlıklı bir şekilde büyümelerini sağlamak amacıyla düzenlenen etkinliklerdir. Bu etkinlikler, çocukların yaş gruplarına ve bireysel ihtiyaçlarına göre özelleştirilir. Psikologlar, çocukların oyun sırasında gösterdikleri davranışları analiz ederek, her bir çocuğun gelişim sürecini birebir takip eder ve yönlendirir. Psikogelişim destekli oyun gruplarının faydaları: Oyun gruplarının gerekliliği, çocukların sağlıklı gelişimini desteklemek ve onların ihtiyaçlarına cevap vermekle ilgilidir. Özellikle günümüzde teknolojinin ve dijital oyunların yaygınlaşmasıyla birlikte, çocukların doğal etkileşim ortamlarından uzaklaşması ve sosyal becerilerin azalması gibi riskler vardır. Bu nedenle, çocukların sosyal, duygusal, dil ve motor gelişimlerini desteklemek için psikogelişim destekli oyun grupları önemli bir gereklilik haline gelmiştir.                                                                                                                             Psikolog/Oyun Terapisti Sena ERMAN

Oyun, çocukluk çağımızın en eşsiz ve evrensel deneyimlerinden biridir. Ancak, çoğumuz yetişkinlik döneminde oyunu yalnızca eğlence veya boş zaman aktivitesi olarak değerlendiririz. Oyunun terapötik potansiyeli, psikoloji ve terapi alanlarında giderek daha fazla tanınmaktadır. Oyun terapisi, çocuklar için duygusal, zihinsel ve sosyal iyileşme sürecinde etkili bir araç olarak kullanılmaktadır. Oyun Terapisi Nedir? Oyun terapisi, danışanın duygusal zorluklarını, içsel çatışmalarını ve yaşam zorluklarını ele almak için oyunun kullanıldığı bir terapi türüdür. Bu terapi biçimi, kişinin kendini ifade etmesini, duygularını anlamasını ve olumlu değişiklikler yapmasını teşvik eder. Oyunun Terapötik Gücü Oyun, terapi ortamında birçok şekilde kullanılabilir. Örneğin, oyuncaklar, kum tepsisi, çizimler, hikâye anlatma ve role-play gibi araçlar, danışanın duygularını ifade etmesine ve iç dünyasını keşfetmesine yardımcı olabilir. Oyun, kişinin duygularını serbest bırakmasına ve rahatlamasına olanak tanırken, aynı zamanda sorunları ele almak için yaratıcı çözümler bulmasına da yardımcı olabilir. Oyun Terapisinin Faydaları Sonuç olarak Oyun terapisi, duygusal iyileşme ve kişisel gelişim için etkili bir araç olabilir. Oyunun doğası, terapi sürecini daha eğlenceli ve ilgi çekici hale getirirken, aynı zamanda derin ve anlamlı bir içsel keşif sürecine olanak tanır. Oyun terapisi, çocuklar, gençler ve yetişkinler için faydalı olabilir ve çeşitli duygusal zorluklarla başa çıkmak için güçlü bir destek sunar. Oyun terapisi, geniş bir yelpazedeki duygusal, zihinsel ve davranışsal sorunları ele almak için kullanılabilir. İşte oyun terapisinin yardımcı olabileceği bazı yaygın sorunlar: Oyun terapisi, kişinin ihtiyaçlarına ve terapistin uzmanlık alanına bağlı olarak çeşitli diğer sorunları da ele alabilir. Önemli olan, her bireyin benzersiz ihtiyaçlarına uygun bir terapi planı oluşturmak ve oyun terapisini kişiselleştirmektir. Psikolog Sena ERMAN

Çocuklarda öğrenme güçlüğü, bireylerin yaşlarına ve zekâ seviyelerine rağmen temel akademik becerilerde yaşanan kalıcı zorlukları ifade eder. Bu durum, çocuğun okuma, yazma, matematik gibi alanlardaki başarısını etkileyebilir ve eğitim sürecinde sorunlar yaşanmasına neden olabilir. Öğrenme güçlüğü, çeşitli türlerde ortaya çıkabilir ve doğru tanı, uygun tedavi ve destek ile yönetilebilir. Öğrenme Güçlüğü Türleri: 1.Disleksi (Okuma Güçlüğü): Disleksi, harf ve kelime tanıma, okuma ve anlama süreçlerinde güçlükler yaşanması durumunu ifade eder. Bu çocuklar, metinleri takip etmede zorluk çeker ve okuma hızı düşük olabilir.                2. Diskalkuli (Matematik Güçlüğü): Diskalkuli, temel matematik becerilerinde zorluklar yaşanması durumunu ifade eder. Sayıları tanıma, matematik işlemlerini yapma ve problem çözme becerilerinde güçlükler görülebilir.                3. Disgrafi (Yazma Güçlüğü): Disgrafi, el yazısı becerilerinde zorluklar yaşanması durumunu ifade eder. Bu çocuklar, yazılarını düzgün bir şekilde yazmakta güçlük çekebilir ve yazılarını okunaklı bir şekilde ifade edemezler. Tanı Yöntemleri: Öğrenme güçlüğü tanısı genellikle bir multidisipliner ekibin işbirliğiyle yapılır. Bu süreçte psikologlar, özel eğitim uzmanları ve dil ve konuşma terapistleri gibi uzmanlar, çocuğun akademik becerilerini, zeka düzeyini ve duygusal durumunu değerlendirirler. Testler, gözlem ve değerlendirme araçları kullanılarak tanı konulur. Tedavi Yöntemleri: Öğrenme güçlüğü olan çocuklar için tedavi genellikle bireyselleştirilmiş eğitim programlarıyla sağlanır. Bu programlar, çocuğun güçlü ve zayıf yönlerini belirleyerek öğrenme sürecini iyileştirmeyi hedefler. Örneğin, disleksi olan bir çocuk için özel okuma ve yazma teknikleri öğretilir ve alternatif öğrenme stratejileri kullanılır. Psikologların Rolü: Psikologlar, öğrenme güçlüğü olan çocukların tanı ve tedavi süreçlerinde önemli bir rol oynarlar. Tanı sürecinde çocuğun bilişsel ve duygusal durumunu değerlendirirler. Tedavi sürecinde ise çocuğun ihtiyaçlarına uygun bireyselleştirilmiş eğitim programları geliştirir ve uygularlar. Çocuklarda öğrenme güçlüğü, doğru tanı ve etkili müdahalelerle yönetilebilir bir durumdur. Uzmanlar tarafından yapılacak doğru değerlendirme ve müdahaleler, çocuğun akademik başarısını ve özgüvenini artırabilir. kaynakça     Aral, N., & Köksalan, A. (2010). Öğrenme Güçlüğü Olan Çocuklar ve Eğitimi. Ankara: Maya Akademi Yayıncılık.         Kayhan, N. (2014). Öğrenme Güçlüğü Tanılı Çocukların Ailelerinin Sosyal Destek Algılarının İncelenmesi. Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Dergisi, 5(41), 1-14.     Ulu, D. (2015). Okuma-Güçlüğü Olan İlkokul Öğrencilerinin Okuma Stratejilerinin İncelenmesi. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 15(1), 145-162.